flag-en flag-de flag-nl
2011
Pianolab Festival
Saturday 03 December 2011 Bimhuis


Minifestival Pianolab.Amsterdam in het BIMHUIS

Fred Van Hove – piano solo

Keiko Shichijo & Daan Vandewalle – piano duo
werk voor twee pianos van Frederic Rzewski

Markus Stockhausen – trp/flh
Paul van Kemenade – altsax
Stevko Busch – piano
Markku Ounaskari – perc
On songs, Russian Chants, Miniatures

Henning Bolte – presentatie

 

Het concert in het BIMHUIS sluit het jaar af met een minifestival dat de verschillende aspecten van Pianolab bundelt.

 

Er is vrije improvisatie door oud-meester Fred Van Hove – grondlegger van de vrije muziek in Europa en een geestverwant van Misha Mengelberg; er is gecomponeerd werk voor twee piano’s – meesterlijk uitgevoerd door Daan Vandevalle en Keiko Shichijo; en er is een internationaal kwartet, welk voortkomt uit het Duet Busch / Van Kemenade dat met zijn CD “CONTEMPLATION” internationaal 4- en 5-sterren recensies voor zijn interpretaties van Russisch-orthodoxe gezangen heeft ontvangen.

 

De uitnodiging om dit duo uit te breiden werd door de Duitse trompet-tovenaar Markus Stockhausen en de Finse ECM-percussionist Markku Ounaskari vooral ook daarom aangenomen, omdat beide musici eveneens met psalmen, folksongs en sakrale soul op verschillende CD’s te horen zijn.

 

Fred Van Hove

Van Hove studeerde piano, muziektheorie en harmonieleer. Met saxophonist Kris Wanders en drummer Jan van den Ven maakte Van Hove begin jaren ’60 eerste stappen in richting van de vrije improvisatie. Na een eerste ontmoeting met het trio van Peter Brötzmann (toen met Peter Kowald en Mani Neumeier) speelde Van Hove met Brötzmann, Kowald, Buschi Niebergall und Sven-Åke Johansson.

Na opnamen met het Brötzmann Oktett (Machine Gun, 1968) en Manfred Schoof (European Echoes, 1969) ontsrond 1970 met Han Bennink het waarschijnlijk meest bekende Europeese trio, het Trio Brötzmann/van Hove/Bennink.

Daarnaast speelde Van Hove ook als solist op festivals voor Nieuwe Muziek en in duo met saxophonist Cel Overberghe. Hij werkte verder in bezettingen met Steve Lacy, Lol Coxhill, Mangelsdorff, Phil Wachsmann en Vinko Globokar.

In zijn Musica Libera-groepen speelde sinds 1980 o.a. Paul Rutherford, Radu Malfatti, Günter Sommer, Mark Charig, Hans Reichel, Evan Parker, Barry Guy, Marilyn Crispell, Hannes Bauer en Annick Nozati.

Van Hove deelt zijn onderzoeksresultaten in de geimproviseerde muziek regelmatig in workshops en masterclasses; daarnaast componeert hij voor verschillende projecten , en is hij sinds 1972 deel van de belgische Werkgroep Improvisierende Musici.

Daan Vandewalle

1996 beschreven Americaanse recensenten Daan Vandewalle’s eerste solo CD (Charles Ives, Concord Sonata and Studies) met de worden: “…he (Daan Vandewalle) puts many american classical musicians to shame…”

 

Daan Vandewalle geniet een internationale reputatie als specialist voor Nieuwe Muziek, met een focus op amerikaanse piano muziek van de 20e en 21e eeuw.

Hij improviseerde met David Moss, Fred Frith, Han Bennink, Chris Cutler, Tom Cora op festivals in heel Europa.

 

Hij studeerde aan het Conservatorium van Ghent, Belgie met Claude Coppens en aan het Mills College, California met Alvin Curran. Hij gaf concerten met en lezingen over amerikaanse muziek over de hele wereld.

Hij speelt o.a. het complete piano werk van Charles Ives, Messiaen, het Ligeti-pianoconcert, het Lutoslawski-pianoconcert, het zelden gespeelde Cogluotobusisletmesi van Clarence Barlowe en Sonatas and Interludes van John Cage, naast Sorabji’s Opus Clavicembalisticum.

 

 

Keiko Shichijo is een pianist en fortepianist die woont en werkt in Amsterdam.

Zij is wereldwijd actief met haar solorecitals en in de kamermuziek, en legt zich toe op zowel de historische uitvoeringspraktijk als op de muziek van de 20e en 21e eeuw.

Met haar diepgaande kennis van de klank, techniek en geschiedenis van toetseninstrumenten weet zij in haar programma’s het klassieke en het nieuwe te verenigen, en een persoonlijke invulling te geven die haar gevoel laat zien voor de muziek, de instrumenten en het verhaal erachter.
(Samuel Vriezen)

Keiko Shichijo kreeg haar eerste pianolessen op driejarige leeftijd. In 1996 begon zij haar studie aan de ‘Toko Gakuen Universiteit voor Muziek in Tokyo’. Daar studeerde zij piano bij Hisako Ueno en Genichiro Murakami, kamermuziek bij Masahiro Arita, Masashi Honma, Kazuo Hanaoka, Toshiya Eto en Yukio Nomoto, en clavecimbel bij Chiyoko Arita. In haar tweede jaar aan de Universiteit begon ze met fortepianolessen bij Yoshio Watanabe. Vanaf haar derde jaar volgde ze privé-lessen bij Yoshiko Kojima.

In 2000 sloot Keiko haar studie af met een Bachelor piano. Daarna vervolgde zij haar fortepiano studie aan de ‘Universiteit voor de Kunsten Tokyo’ bij Yoshiko Kojima. Dit sloot ze in 2002 af met een Master fortepiano. Vanaf september 2002 studeerde Keiko fortepiano bij Stanley Hoogland aan het Conservatorium van Amsterdam en behaalde haar Master titel in 2008.

In het voorjaar 2010 Keiko voltooide het «Master na Master» Programma aan het Conservatorium van Ghent met ‘grootste onderscheiding’, waar zij zich onder begeleiding van Prof. Daan Vandewalle specialiseerde op het uitvoeren van hedendaags repertoire. Keiko heeft bovendien haar kennis van toetseninstrumenten verbreedt door clavecimbel en orgel lessen te volgen, o.a. bij Pieter van Dijk.

Tijdens het Internationale Fortepiano Concours in Brugge 2004 ontving Keiko de hoogste onderscheiding. Twee jaar later won zij samen met de violiste Yukie Yamaguchi een eerste prijs in de categorie ‘Ensemble Mozart’ van het Internationale Oude Muziek Concours in Brugge. Verder won zij in 2009 samen met haar vaste Trio «Trio Otonoe» (Yukie Yamaguchi – viool & Gideon den Herder – cello) de eerste prijs tijdens het “A Tré” kamermuziek concours in Trossingen.

Keiko heeft zowel als fortepianist, als ook als pianist, concerten gegeven op vele belangrijke muziek festivals in Europa, zoals het Oude Muziek Festival in Utrecht, en ‘Printemps des Arts’ in Frankrijk. Zij speelde een Mozart pianoconcert met het Sweelinck Barokorkest o.l.v. Jaap ter Linden en eveneens een Mozart pianoconcert met het Franse barokorkest ‘Stradivaria’. Ook werd zij als solist uitgenodigd bij La Folle Journée 2006 in Tokyo. Zij is nu een officiële begeleider in het Conservatorium van Amsterdam.

Als pianiste en fortepianiste geeft Keiko concerten in heel Europa, zowel solo als kamermuziek.

 

 

Markus Stockhausen

De Duitse trompetist is even goed thuis in het overschrijden van grenzen in de hedendaagse en klassieke muziek als in jazz, en behoort tot de meest veelzijdige en belangrijke musici van onze tijd. Het kristalheldere geluid van zijn trompet is niet te evenaren. Hij werkte 25 jaar met zijn vader Karlheinz Stockhausen samen, die meerdere werken voor hem componeerde, en hij stond als solist in diens groote werken uit LICHT e.a. in de Scala in Milano, Covent Garden in Londen en de Leipziger Oper.

 

Sinds 2007 wijdt Markus Stockhausen zich uitsluitend zijn eigen werk en improvisaties, die hij onder de titel “Intuitive Musik” met zijn eigen visie op het vrije spel realiseert.

Eric Vloeimans beschrijft Markus als “tovenaar op zijn trompet”…

 

(duits)

als Trompetensolist, Improvisator und Komponist im Jazz genauso zuhause wie in der zeitgenössischen und der klassischen Musik, zählt Markus Stockhausen zu den vielseitigsten Musikern unserer Zeit. 1957 in Köln geboren, begann er im Alter von sechs Jahren mit dem Klavierspiel. Ab 1975 studierte er an der Musikhochschule Köln Klavier und Trompete. Ein Jahr vor seinem Konzertexamen errang er 1981 den Preis des Deutschen Musikwettbewerbs. Seitdem konzertierte er regelmäßig als Solist – darunter bei zahlreichen Uraufführungen, wie bei dem für ihn im Jahre 2002 komponierten Trompetenkonzert Jet Stream von Peter Eötvös mit dem BBC Symphony Orchestra in London – und ist regelmäßig zu Gast bei renommierten internationalen Musikfestivals.

Er arbeitete 25 Jahre lang intensiv mit seinem Vater, dem Komponisten Karlheinz Stockhausen, zusammen, der zahlreiche Werke für ihn schrieb. Als Solist stand er in dessen grossen musikdramatischen Werken aus LICHT u.a. auf der Bühne der Mailänder Scala, der Londener Oper Covent Garden und der Oper Leipzig. Viele CDs im Stockhausen-Verlag dokumentieren diese Zusammenarbeit.

Markus Stockhausen ist immer wieder als Mitglied und Leiter verschiedener Improvisations- und Jazzformationen hervorgetreten. So spielt er heute im Quartett Electric Treasures mit Arild Andersen (Bass), Patrice Héral (drums) und Vladislav Sendecki (keyboards), im Duo mit dem Gitarristen Ferenc Snétberger, sowie im Trio Lichtblick mit Angelo Comisso (Piano) und Christian Thomé (Schlagzeug). Andere Musiker, mit denen er oft spielt sind u.a. Fabrizio Ottaviucci, Stefano Scodanibbio und Mark Nauseef. Mit seiner Frau, der Klarinettistin Tara Bouman gibt er als Moving Sounds regelmässig Duokonzerte. Seine neue Gruppe heißt Eternal Voyage, one world music mit Dinesh Mishra (Bansuri), Rabih Lahoud (Gesang), Florian Weber (Piano), Dimitrios D. Kokiousis (Perkussion) und Tara Bouman.

Gemeinsam mit seinem Bruder Simon realisierte er mehrere große Musikprojekte, (1991 die KölnMusikFantasy und 1996 Jubilée für die Kölner Philharmonie, mit über 100.000 Zuschauern open air am Rhein), schrieb Film- und Theatermusiken und produzierte mit ihm zuletzt die CD nonDuality.

Seit Februar 2000 etablierte er unter dem Titel Klangvisionen zusammen mit Rolf Zavelberg (Licht) eine eigene Konzertreihe mit inzwischen ca. 115 Konzerten mit Intuitiver Musik in der St. Maternus-Kirche in Köln, die auch überregional Beachtung findet.

Seit dem Jahr 2007 konzentriert sich Markus Stockhausen ausschließlich auf seine eigene schöpferische Arbeit, als Improvisator in verschiedenen Ensembles, als Interpret eigener Werke oder als Komponist.

So kann Markus Stockhausen auf einige Erfolge zurückblicken: Im Frühjahr 2004 wurden gleich drei neue Werke von ihm uraufgeführt: Ascent and Pause für Trompete und Streichorchester mit dem Orchestra d’Archi Italiana, Portrait for Tara für Bassetthorn und Ensemble, mit Tara Bouman und der London Sinfonietta, sowie Sonnenaufgang für das Jazz-Trio MAP mit dem Musikkollegium Winterthur. 2005 schrieb er Any Way für die Cheltenham Festival Players, 2006 Miniatur für die 12 Cellisten der Berliner Philharmoniker (CD Angel Dances), 2007 Symbiosis, ein halbstündiges Doppelkonzert für Klarinette und Trompete, uraufgeführt mit dem Franz Liszt Kammerorchester, und im September 2007 wurde Tanzendes Licht in Bern uraufgeführt, ein grosses Auftragswerk für das Swiss Jazz Orchestra und die Camerata Bern. Beim evangelischen Kirchentag 2007 in Köln erklang sein Abendglühen, mit mehr als 1500 Blechbläsern und Solotrompete. 2009 entstand Olivers Abenteuer, eine Suite für Kinderorchester.

 

Jedes Jahr gibt er mehrere Kurse, sei es in Deutschland, Ungarn, Italien oder den USA, für Trompeter, Improvisationskurse „Intuitive Music and More“ und Seminare unter dem Titel “Singen und Stille”.

Über 60 CD-Veröffentlichungen dokumentieren das Schaffen von Markus Stockhausen. 2005 wurde er mit dem WDR-Jazzpreis als bester Improvisator ausgezeichnet.

 

 

Markku Ounaskari
De veelzijdige drummer en percussionist is een van Finland’s meest gerespecteerde musici. Sinds zijn CD-publicatie KUÁRA bij het ECM-label met muziek van psalmen en Finse folk songs – samen met Samuli Mikkonen en Per Jørgensen – geniet Markku Ounaskari nog meer internationale waarneming dan al eerder het geval was.

 

Zijn lichte spel en zijn subtile en bijna introverte groove zijn ook gedocumenteerd op ‘Direct’ van saxophonist Esa Pietilä en ‘Tribus’ van saxophonist Sonny Heinilä.

Hij staat bekent als een echte werker, en het is eenvoudiger om de Finse groepen op te noemen, met wie Markku Ounaskari NIET gespeelt heeft.

 

(english)

The drummer’s career commenced in the beginning of the 1990s, as he recorded and toured with two legendary units, Piirpauke and the Pekka Pohjola Group. Markku is featured on Piirpauke’s ‘Algazara’ and ‘Serenade’ and Pohjola’s ‘Changing Waters’.

A noteworthy period came in the late 1990s, as Ounaskari and his brother-in-arms, bassist Ulf Krokfors, seemed to be the only local jazz rhythm section. A fine example of the demand and testament to the duo’s abilities is the fact that pianists Jarmo Savolainen and Seppo Kantonen employed Krokfors and Ounaskari at the same time.

 

Paul van Kemenade
De faam van de Boy-Edgar prijswinnaar kwam recent in een stroomversnelling nadat het Amerikaanse ‘Downbeat magazine’ zijn CD ‘CLOSE ENOUGH’ met 5 sterren bekroonde. Na een – gelukkig herstelde – ziekte in 2010 lijkt Van Kemenade een nieuw aspekt in zijn spel te belichten. Het hooge niveau van zijn kunnen hoeft hij niet meer te etaleeren, en er is meer ruimte voor verstilling en diepe soul in zijn muziek gekomen.

 

Paul heeft door heel Europa, Canada, Zuid-Afrika, West-Afrika en Indonesie gespeeld en meegespeeld op bijna 50 LP’s en CD’s. Hij geeft nog steeds gast workshops en woont sinds 1974 in Tilburg. Hij was 7 jaar lang programmeur van de jazz series bij het ‘Theatre Festival Boulevard’ in Den Bosch en is sinds 1993 programmeur en artistiek leider van het ‘Stranger than Para..noia’ festival in ‘Paradox’ te Tilburg.

 

Hij heeft gewerkt met o.a. Alexander von Schlippenbach, Aki Takase, Ed Thigpen, Cecil Mcbee, Benny Bailey, Gerd Dudek, Rob van den Broeck, Heinz Becker, Kenny Wheeler, Manfred Zepf, Thomas Heberer, Christoph Haberer, Conny en Johannes Bauer, Joe Sachse, Han Bennink, Willem Breuker, Misha Mengelberg, Niko Langenhuijsen, Sean Bergin, Louis Moholo, Zim Ngqawana, Feya Faku, Jamaaladeen Tacuma, Cornell Rochester, Theo Jörgensmann, Eckard Koltermann, Piet Noordijk, Hans Dulfer, Ernst Ludwig Petrovski, Kelvyn Bell, Rainer Winterschladen, Stefan Bauer, Michael Heupel, David Murray, George Lewis, Jasper van’t Hof, John Engels, Pierre Courbois, Willem Kühne, Dré Pallemaerts, Erwin Vann, Philip Catherine, Pablo Nahar, Franky Douglas, Eddy Veldman, George Lewis, Louis Mhlanga, Toon de Gouw, Leo Cuijpers, Sydney Mnisi, het Metropool Orkest, Brabants Orkest, Les Frères Guissé, David Linx, Ba Cissoko, Robin Eubanks en vele anderen.

 

Stefan ‘Stevko’ Busch
Sinds 1996 speelde Busch in onder meer de Contraband o.l.v. Willem van Manen, met “Borderhopping” en in duo met Misha Mengelberg, Paul van Kemenade of Paul Hubweber. Met zijn elektronisch trio “Box of Toads” ontving hij de Jazz Art Award 2001 (Dld).

 

Sinds 2006 organiseert hij de concertreeks “Pianolab. Amsterdam” in het Goethe Institut, Amsterdam. In deze serie realiseert hij concerten waarbij de grens tussen gecomponeerde en geïmproviseerde muziek regelmatig oversprongen wordt.

Met Paul van Kemenade speelt hij sinds 1996 in duo, eerst incidenteel, en de laatste jaren regelmatig. Deze samenwerking bracht hem op het Berliner Jazzfestival, North Sea jazzfestival, MoersFestival (met Eckard Koltermann en Wolter Wierbos) en verschillende podia in Nederland en Duitsland.

Stevko speelde in Nederland, België, Duitsland, Denemarken en Frankrijk. Hij was met verschillende ensembles op de radio te horen (bij de VPRO, EBU, WDR en Deutschlandfunk).

Hij componeerde muziek voor hedendaagse akoestische ensembles, maar ook voor film. Zijn ruimteklankcompositie “Europealis” was in het Stedelijk Museum Amsterdam te horen. Eveneens als “Europealis” verbindt zijn hoorspelcompositie “Bezonken” taal en klank. Deze interdisciplinaire realisaties met gesproken woord, gecomponeerde en geïmproviseerde muziek, soms ruimteklank concepten en visuele projecties vormden van 1997 t/m 2004 een hoofdactiviteit van Stevko Busch.

Sindsdien speelt hij uitsluitend analog en akoestisch – voornamelijk en het liefst in kleine bezettingen.

 

Duet Busch / Van Kemenade – CONTEMPLATION
On Songs, Russian Chants, Miniatures
Stevko Busch – p,
Paul van Kemenade – as

 

“De cd is wonderschoon. Ik heb Paul nog nooit zo horen spelen.”
Marc Hoogma

 

Paul van den Belt voor JazzPodium.com
Waardering: *****
Van Kemenade speelt hier als een jonge god; …een grote intensiteit die bijna religieus aandoet; …rijk geschakeerd, en geen moment saai of vermoeiend; …van lyrisch-melodieus tot extatisch-gillend; … raadselachtige, maar intens boeiende vijf Contemplation… alles zonder effectbejag en diep doorvoeld. Of, zoals de Engelsen zo mooi zeggen: a heartfelt performance. Een album dat, naarmate je het vaker draait, naar je toe groeit. (Of ben jij het, die naar het album groeit?)

 

Frank van Herk, Volkskrant (NL) 10.06.2010
Intiem en bespiegelend * * * *
..een echte duo-plaat. Busch’s begeleiding is wel sterk bepalend voor het verloop en de sfeer van de zestien, veelal korte stukken. De pianist is geen typische jazzpianist, zijn toucher en frasering zijn eerder onderkoeld dan swingend, een mooi contrast met de vaak predikende, van bluesgevoel doordrenkte sax. Het grootste deel van de cd is intiem en bespiegelend, de gepassioneerde blazer laat zijn mijmerende kant zien, maar in ‘For Russia’ springen gelukkig ook even de knopen van de jas.

 

Leonid Auskern, Nestor, Belorussia
Hierin laat Stevko Busch enkele van zijn stukken horen, die een jazz interpretatie zijn van Orthodoxe kerkmuziek van voornamelijk Russische origine, en één van Bulgaarse oorsprong. Twee stukken uit deze groep zijn gebaseerd op werken van de bekende Russische componisten Glazunov en Taneev. Bij het zonder twijfel jazzy, bijna avantgardistische karakter van deze compositie, zijn ze met grote eerbied voor het origineel uitgevoerd en zullen zelfs van de strengste aanhanger van de Orthodoxe kanons geen bezwaren te horen krijgen.

 

Busch en van Kemenade laten overtuigend zien dat de jazz in staat is de taal te spreken van werken met welke thematiek of van welke richting dan ook, mits dit wordt ondernomen door bevlogen en getalenteerde mensen.
“Bespiegeling” is een zeer geslaagde benaming voor het album, dat de diepe filosofische inhoud zo volledig mogelijk dekt.